روز گذشته سالن محل نشست مجمع عمومی سازمان ملل بسیار دیدنی بود؛ البته نه به علت تغییرات فیزیکی این سالن که به سبب حضور بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر کودککش رژیم صهیونیستی و مواجه شدن با صندلیهای خالی! ظاهراً حتی کسانی هم که دو سال پیش هنگام سخنرانی این جنایتکار جنگی در سالن حضور داشتند و از دیدن نقاشی کودکانه وی درباره ساخت بمب اتمی(!) در ایران، تمسخرآلود بسیار خندیدند و به انحای مختلف وی را به سبب حماقتش سرزنش کردند نیز فهمیدند سخنان وی ارزش نشستن و شنیدن ندارد؛ از اینرو در زمان سخنرانی او هیچ شخصیت مطرحی در سالن نبود و تعداد اندک حاضر در سالن نیز وزرای خارجه چند کشور ناشناخته و کمپیدا بودند که ظاهراً از سر ناچاری و بیبرنامگی چارهای جز حضور در سالن نداشتند. گذشته از سخنان تکراری و بسیار ملالآور این قاتل کودککش درباره فعالیتهای هستهای ایران، خطرناک بودن ایران، حماس، حزبالله لبنان و... که برخی رسانههای رژیم صهیونیستی نیز آن را به سخره گرفتند، جای طرح این پرسش است که چرا رژیم صهیونیستی با این وضعیت رقتبار و فلاکتآور مواجه شده است؟!
نشست مجمع عمومی سازمان ملل محل مناسب و تا حد زیادی دقیق برای شناخت جایگاه و موقعیت بینالمللی کشورها و میزان اقبال و ادبار نظامهای سیاسی نسبت به یکدیگر است. دیپلماتهای حاضر در این نشست با رفتار خود، نهفتهها و باورهای درونی را بروز میدهند که به علل و ادله مختلف حاضر نیستند آن را در موضعگیری رسمی و سیاسی ارائه کنند؛ از اینرو غیبت قریببهاتفاق دیپلماتها هنگام سخنان نخستوزیر جلاد رژیم صهیونیستی، به معنای آن است که بیشتر کشورهای جهان برخلاف مواضع ظاهری و رسمی که دارند، از این رژیم جنایتکار کودککش بیزار و متنفرند و به سبب فاصله کم جنگ اخیر غزه که در آن، بیش از دو هزار فلسطینی بیگناه شهید شدند، با برگزاری نشست سالانه مجمع عمومی سازمان و زنده بودن خاطره کشتار فلسطینیان در ذهن حاضران در نشست، آنها با غیبت خود پیام سراسر نفرتشان از این کشتار را به سران این رژیم دادند. این درک جهانی و واکنش بسیار معنادار آنها، بسیار فراتر از همه خسارتهای جنگ غزه برای رژیم صهیونیستی است که تاکنون محاسبه کردهاند؛ چراکه شاید بتوانند با هزینههای بعدی برخی از آنها را جبران کنند؛ اما زدودن این حقیقت و قضاوت که در اذهان دولتمردان جهانی علیه صهیونیستها شکل گرفته، بهراحتی و در کوتاهمدت امکانناپذیر است و چه بسا روند صعودی پیدا کند. بهنظر میرسد عمق این تنفر آنچنان زیاد است که از افراد عبور کرده و کلیت این رژیم را در بر گرفته؛ یعنی با رفتن نتانیاهو، نفر بعدی هم با همین واکنش جهانی مواجه خواهد شد. انشاءالله
چفیه ای که بر دوش رهبرمان است فریاد می دارد جنگ هنوز تمام نشده و اینک من و تو افسران این جنگ نرم هستیم....