پرتوى از  شجاعت و فداكاري

 

حضرت اباالفضل العباس (ع)

 

 

 

حضرت اباالفضل العباس (ع)را سقاي كربلا گويند زيرا حضرت توانسته بودباشجاعت وفداكاري خود يكي دو نوبت در شبها . صف دشمن را بشكند و براي اطفال آب بياورد حضرت اباالفضل العباس (ع) وقتي ديد بيشتر ياران امام حسين (ع) به شهادت رسيدند به برادرانش(عثمان، جعفر و عبدالله) فرمود: به ميدان بروند و در را حق جهاد كنند تا اخلاص آنها را نسبت به خدا و رسولش(ص) بچشم ببيند. همگي به نوبت اطاعت كردند و بعد از اذن از امام حسين (ع) به ميدان رفتند و به شهادت رسيدند.سپس حضرت ابوالفضل(ع) به خدمت امام حسين (ع) رفت و عرض كرد: به من اجازه دهيد من هم بروم. امام حسين(ع)گريست و فرمود: تو علمدار من هستي. حضرت ابوالفضل (ع) عرض كرد: ديگر طاقت ندارم، سينه ام تنگ شده و از زندگاني دنيا بيزارم، مي خواهم از اين گروه منافق خونخواهي كنم. امام حسين (ع) فرمودند: حال كه مي خواهي بروي، برو مقداري آب براي فرزندان بياور. حضرت ابوالفضل (ع) عرض كرد: چشم.حضرت ابوالفضل (ع)  يك تنه خودش را به جمعيت سر تا پا مجهز به سلاح مي رساند و در برابر سپاه دشمن مي ايستد و به پند و اندرز مي پردازد ولي در آنها اثري نمي كند، حضرت ابوالفضل (ع)خدمت امام حسين(ع) مي رسد و آنچه از لشكر عمر سعد ديده است به امام ميرساند. حضرت ابوالفضل (ع) ناگهان صداي فرياد كودكان را شنيد:كه فرياد العطش العطش سر دادده اند . براي حضرت ابوالفضل (ع) خيلي سخت بود صداي العطش كودكان را بشنود و كاري نكند، از اينرو سوار اسب شد، نيزه به دست گرفت،مشك آبي را همراه خود برد و به طرف شط فرات راهي شد. شريعه فرات با چهار هزار نيرو محافظت مي شد؛ اسب را داخل آب مي برد، اول مشك را پر از آب مي كند و بدوش مي اندازد، حضرت ابوالفضل (ع) تشنه است و هوا بسيار گرم ، او جنگيده تا به فرات رسيده؛ خسته و كوفته وارد آب شده، همانطوريكه سوار بر اسب است  آب تا زير شكم اسب را فرا مي گيرد، دست زير آب مي برد مقداري آب با دو دستش بر مي دارد تا نزديك لبانش مي آورد، آنهايي كه از دور ناظر بودند گفته اند: اندكي تامل كرد بعد ديديم آب را نخورد و روي فرات ريخت، هيچكس نفهميد چرا؟قمر بني هاشم(ع) آب نخورد .

اطاعت محض را ببينيد با كلمه چشم براي آوردن آب راهي مي شود، آب نمي خورد و با رجزي كه بعد از خروج از آب مي خواند دليل آب نخوردن خود را بيان كرده است. 

 

 

يا نَفس مِن بَعدالحسن هوني    فبَعْدهُ لا كُنت اِن تكوني

هذالحُسين شارب المنون       وَ تشربين بارد المعين

وَ الله ما هذا فعال ديني       وَ لافعال صادق اليقين

 

اي نفس ابوالفضل(ع) نمي خواهم بعد از حسين(ع) زنده بماني، حسين(ع) شربت مرگ مي نوشد و او در كنار خيمه ها با لب تشنه ايستاده است و تو آب بياشامي؟ پس مردانگي كجا رفت؟ شرف كجا رفت؟ مواسات و همدلي كجا رفت؟ مگر حسين(ع) امام تو نيست؟ هرگز دين چنين اجازه اي به من نمي دهد، هرگز وفاي من چنين اجازه اي به من نمي دهد.

 

حضرت ابوالفضل (ع) مسير برگشت خود را عوض نمود و از داخل نخلستانها برگشت تا شايد مشك را سالم برساند، چون قبلا از راه مستقيمي آمده بود ولي حالا همراه خود امانتي گرانبها دارد، تمام همتش اين بود كه آب را سالم برساند لذا از داخل نخلستانها كه امنيت بيشتري داشت برگشت. دشمنان راه را بر او بستند و او را محاصره كردند تا آنكه نوفل ازرق شمشيري به دست راست حضرت زد و دست از بدن جدا شد. در همين حال بود كه ديدند حضرت ابوالفضل (ع) رجز را عوض كرد و معلوم شد كه حادثه اي تازه پيش آمده است، او مي فرمود:

 

والله ان قطعتم يميني ،  اني احامي ابداً عن ديني

بخدا قسم اگر دست راستم را ببريد من دست از دامن حسين بر نمي دارم

 

 مشك آب را بر شانه چپ قرار داد بار ديگر نوفل ازرق ضربه اي ديگر زد و دست چپ حضرت را از مچ جدا نمود. طولي نكشيد كه رجز دوباره عوض شد در اين رجز فهماند كه دست چپش هم بريده شده است. راويان نوشته اند به هر زحمت بود مشك آب را چرخاند و آن را به دندان گرفت و خودش را روي آن انداخت تا سالم بماند اما سپس تيري آمد و به مشك رسيد و آب مشك از دست رفت.

ببينيد حضرت ابوالفضل (ع) آن لحظه چه حالي پيدا كرد، ديگر با چه روئي دست خالي به خيمه ها برگردد و بچه ها به عمو عباس(ع) بگويند: العطش؟ ! جانم به قربانت اي حضرت ابوالفضل عباس(ع) .

 تيري ديگر مي آيد بر سينه حضرت مي نشيند و گويند عمودي آهني بر فرق مباركش مي خورد و او را از اسب به زمين مي اندازد، اينجا بود كه برادر خود حسين(ع) را براي اولين بار به نام برادر مرا درياب خطاب مي كند. مقام معنوي عباس(ع) آنقدر زياد است كه به خود اجازه نمي دهد كمتر از مولا به برادرش بگويد،

حضرت صداي برادر را شنيدند، خود را به بالين برادرشان رساندند همينكه بدن پاره پاره و دستهاي جدا شده او را ديدند،گريه كردند و فرمودند:

 

الان انكسر ظهري و قلت حيلتي؛

اكنون پشتم شكست و چاره من گسسته و كم شد.

 

حضرت ابوالفضل(ع) نقش زمين است از مولايش حسين(ع) درخواست مي كند كه برادر: يك چشمم باز است آن را از خون پاك كن تا يكبار ديگر تو را ببينم، ديگر در خواستش اين بود كه مرا كنار خيمه ها مبر، من به بچه ها قول آب دادم خجالت مي كشم مرا اينطور ببينند.

 

 

هیچ میدونی لذت وبلاگ نویسی به خوندن نظرات شماست  

---

پرتوى از سيره و سيماى سالار شهيدان

امام حسين (عليه السلام)

ميلاد با بركت حضرت ابى عبداللّه الحسين(ع)، دومين فرزند امام على و فاطمه زهرا(ع) بنا بر مشهور، روز سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدينه بوده است.پس از ولادت، پيامبر اكرم(ص) نام وى را «حسين» گذاشت، آن گاه او را بوسيد و گريست و فرمود: تو را مصيبتى عظيم در پيش است، خداوندا! كشنده او را لعنت كن! آن حضرت به مصباح الهدى و سفينة النّجاة و سيّد الشّهداء و ابوعبداللّه معروف است.امام حسين(ع) مدّت هفت سال با رسول خدا(ص)بود و در اين مدّت، آن حضرت خود متصدّى غذا دادن و علم و ادب آموختن به امام حسين(ع)بود.شدّت علاقه پيامبر اكرم(ص) به حسين(ع) به قدرى بود كه كوچكترين ناراحتى او را نميتوانست تحمّل كند.روزى پيامبر از در خانه فاطمه(ع) ميگذشت، صداى گريه حسين را شنيد، وارد خانه شد و به دخترش فرمود: مگر نميدانى كه گريه حسين در من چقدر مؤثّر است، آن گاه طفل را بوسيد و فرمود:

«خداوندا! من اين كودك را دوست دارم تو نيز او را دوست بدار.»

حديث معروف

«حُسَيْنٌ مِنّى وَ أَنـَا مِنْ حُسَيْن، أَحَبَّ اللّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً، حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الاَْسْباطِ.»

حسين بن على(ع) نمونه كامل يك انسان برجسته و متشخّص بود و نام حسين در اذهان، همراه با شجاعت و ظلم ستيزى و جوش و خروش بر ضدّ هر گونه ستم و تبعيض است.در دوران پنج سال حكومت پدر با او همكارى ميكرد و در پى چاره ميگشت كه پيش از آن كه امّت، نَفَسِ واپسين را برآورد، نفحه حياتى در او بدمد و در تاريخ طرحى نو دراندازد.سال شصتم به پايان نرسيده بود، امام حسين(ع) ديد كه مردم در مقابل برادرش امام حسن(ع) از نفس افتاده و هرچه از باقيمانده مكتب در ميانشان بوده از آنها دور گرديده و توده مردم، خود را در گلوى گشاد بنى اميّه انداخته اند.امام احساس كرد كه براى به حركت درآوردن امّت، ديگر خطابه و سخنرانى حماسى كافى نيست، بلكه بايد اراده شكست خورده امّت را به پذيرفتن فداكارى وادارد و آنان را بر ضدّ باطل بشوراند تا زمينه تحقّقِ حقّ را فراهم سازد و در اين راه، با فداكارى منحصر به فرد خود، براى حال و آينده معيارى ارزشمند و ثابت بر جاى نهاد.

امام زمان (عج)مي فرمايند :

((علت محروميت مردم از ديدار ما ))

 زشت كاري هاي آنها است وهمين ، سبب فاصله گرفتن ما از آنها شده است

در نوشته اي خواندم: مرد دانشمندي آرزوي زيارت امام (ع) راداشت وبراي اين منظورخيلي زحمت و رياضت مي كشيد ، ختم مي گرفت ، وحتي متّوسل به علوم غريبه واسرار حروف واسرار اعداد و چله نشين وخيلي چيز هاي ديگر شد . اما نتيجه نگرفت . معروف بود كه هر كس چهل شب چهارشنبه ، بدون تعطيلي به مسجد سهله برود آقا را زيارت مي كند!! اين مرد هم اين كار راكرد وچهل شب چهارشنبه به مسجد سهله رفت . او ماجراي خود را چنين گفته است . بعد از شب سي وهفتم يا سي و هشتم بود كه در صحن كاظمين بودم وخيلي مهموم و مغموم از اينكه همه كارها كردم ولي نتيجه نگرفتم وموفق به زيارت آقا نشدم . به بيرون صحن آمدم ، پيرمرد قفل سازي را ديدم كه بساط خورده فروشي را پهن كرده ونشسته بود . من هم كنار بساطتش ايستادم وكار او را تماشا مي كردم . در اين حال ديدم پيرزن قد خميده اي عصا كوبان آمد وقفلي را به اين مرد نشان داد وگفت من به سه درهم نيازمند ومحتاجم . ممكن است اين قفل را به سه درهم از من بخري ؟ پيرمرد ، قفل را گرفت و ديد سالم است . وگفت : اين قفل سالم است وهفت درهم مي ارزد . چرا شما آن را به سه درهم مي فروشي ؟ پيرزن خيال كرد آن مرد با او شوخي مي كند ؛ گفت : چطور ؟! من از اول بازار تا اينجا كه آمدم به هر كس قفل را نشان دادم وگفتم سه درهم ، از من نخريدند . همه گفتند دودرهم مي خريم ، چون ديدند من بيچاره ام خواستند ارزان بخرند . اما شما مي گوييد هفت درهم مي ارزد . مرد گفت : آري قيمتش هفت در هم است . منتهي چون من كاسبم از شما به شش درهم مي خرم وبه هفت درهم مي فروشم تا يك درهم منفعت كرده باشم ، بيش ازاين سودي نمي خواهم ؟؟ پيرزن خيلي خوشحال شد . آن مرد شش درهم به پيرزن داد و او رفت . پيرزن كه رفت ، ديدم مرد موقّري كنار اين پيرمرد نشسته ، به من نگاهي كرد وگفت : چله نشستن و ختم گرفتن  و مسجد سهله رفتن و رياضت كشيدن نمي خواهد ، شما صادق وامين باشيد ! خودش سراغ شما مي آيد . اين جملات را گفت و بر خاست و رفت . من از شنيدن اين جملات تكان خوردم ولرزيدم . چون كسي از كار من خبر نداشت ، ازچله نشستن و رياضت و احدي اطلاع نداشت . او كه رفت من به اين پيرمرد گفتم : اين آقايي كه كنارشما نشسته بود كه بود ؟ گفت : من او را نمي شناسم ولي هر چند وقتي مي آيد كنار من مي نشيند وبا من انس مي گيرد تابه حال به فكرم نرسيده كه از او بپرسم تو كه هستي واز كجا مي آيي ؟ از اينجا بود كه فهميدم اگر آدم صادق وامين باشد خودشان به سراغ او مي آيند